Annemin Otobiyografisi: Post/Kolonyal Travmaya Ulaşma Yolu Olarak Anlatı

Hülya YILDIZ

Öz


Bu çalışma, Karayip kökenli yazar Jamaica Kincaid'in Annemin Otobiyograsi (1996) adlı eserini travma teorisi çerçevesinde tartışmaktadır. Çalışma, Kincaid'in annenin kaybedilmesini, kolonyal tarihe erişebilmek için nasıl bir araç olarak kullandığını ve romanın kurgusunun travma çalışmaları metodlarını yansıtmasını incelemektedir. Romanın baş kahramanı Xuela, bedenini ve bedensel hazları sahiplenerek, sömürge altındaki bedenin ve varoluşun inkârı üzerine kurulu kolonyal epistemolojiye direnmektedir. Annemin Otobiyograsi'nin bize gösterdiği şey postkolonyal yazar için travmanın bir direnme formu olarak işlev gördüğüdür. Annemin Otobiyograsi'nde, Kincaid kendi annesinin hikâyesini birinci-tekil şahıs bakış açısından anlatarak, geleneksel anlatı modlarına meydan okumaktadır. Romanı travma teorisi ışığında okumak bize romanın kolonyal travmayla nasıl hesaplaştığını, dolayısıyla da kolonyal dönem sonrası farklı özne konumlarını nasıl kurguladığını görmemizi sağlar. Çalışma, yas tutmayı bir patoloji olarak gören Freudçu yaklaşımların tersine, patolojiyi sadece kişisel ve psikolojik bir deneyim olarak görmekten ziyade, patolojinin tarihi ve kültürel yönlerini vurgulayarak, Jamaica Kincaid gibi yazarların yas tutmayı patolojik olmaktan çıkardığını savunmaktadır. Bu romanda, Kincaid bize yaratıcı bir şekilde kişisel olanın herzaman zaten politik olduğunu göstermekte ve bu anlamda postkolonyal otobiyogra alanını yeniden hayal etmektedir.

Anahtar Sözcükler


Annemin Otobiyograsi; Jamaica Kincaid; Travma Anlatıları; Kolonyal Travma