Peri Anne Prensese Aşık: Emma Donoghue'nun Yeniden Yazılmış Masallarındaki Lezbiyen Arzu

Cemre Mimoza BARTU

Öz


Önceleri sözlü edebiyata dâhil olup daha sonra yazılı edebiyatın parçası haline gelen masallar zaman içerisinde hem biçimsel hem de içeriksel değişimler geçirmişlerdir. Geçirdiği değişimlerle de kültürel aktarımda büyük rol oynayan bu tür her zaman gelişerek zamanına adapte olabilmiştir. Özellikle klasik Avrupa masalları ulusların kültürel, sosyal ve toplumsal cinsiyet özelliklerini yansıtan başlıca türlerden biri olmuştur. Mevcut ataerkil söylemden ötürü masallardaki kadın karakterler, kahraman olmalarına rağmen, erkek karakterlere göre ikincil olarak temsil edilmiş, erkek yazarların ve karakterlerin cinsiyetçi tutumlarına maruz kalmışlardır. Masallardaki ayrımcı duruşun farkına varan yirminci yüzyıl feminist kadın yazarları, geleneksel metinlerin cinsiyetçi ideolojilerini sorgulamak için bu metinlere yönelmişlerdir. Lezbiyen arzu, cinsel özgürlük ve kadının sesi konularına özel ilgi gösteren yirminci yüzyıl İrlandalı kadın yazar Emma Donoghue, Kissing the Witch: Old Tales in New Skins (Cadıyı Öpmek: Eski Hikayeler Yeni Bedenlerde)(1997) adlı eserinde çeşitli klasik masalları yeniden yazmıştır. Özellikle “Külkedisi”'nin yeniden yazımı olan “Tale of the Shoe” (Ayakkabının Hikayesi) ve “Rapunzel'in” yeniden yazımı olan “Tale of the Hair” (Saçın Hikayesi) hikayelerinde ataerkil ideolojiyi alt üst etmek için, kadın eylemliliğini parodi yoluyla çeşitli yönlerden göz önüne sermiştir. Masalların kalıplaşmış unsurlarını değiştiren yazar eserleri postmodern parodiyle okumakla kalmayıp, sorgulanmamış konuları da gün yüzüne çıkartarak saklı cinsiyetçi ve ayrımcı tutumu da düzeltmeye çalışmıştır. Bu şekilde, Donoghue alternatif 'sonsuza kadar mutlu yaşadılar' senaryolarını hayal ederek kadın karakterlere daha barışçıl ve eşitlikçi bir son durum sunmuştur.

Anahtar Sözcükler


Masallar; Emma Donoghue; Lezbiyenlik; Postmodern Parodi; Yeniden Yazım