Aristoteles'in Solon'u: Mutluluk ve Akıbeti Üzerine

Ceyda KEYİNCİ

Öz


Aristoteles'in Nikomakhos'a Etik adlı yapıtının birinci kitabının araştırma konusu, “mutluluk”tur (eudaimonia). Araştırmasını konu ile ilgili en yaygın ya da temeli var gibi görünen kanılar üzerinden giderek sürdüren Aristoteles, bir insana mutlu diyebilmek için o kişinin, erdeminin ve yaşamının tamına bakmak gerektiği düşüncesine varır. Bu düşünce, yaşadığı sürece hiçbir insanı mutlu sayamayacağımız kabulüne çıkmaktadır. Aristoteles'in Solon'a ait olduğu bilinen bu kanıyı mutluluk teorisi ile nasıl birleştirmeye çalıştığının inceleneceği bu makalenin çalışma konusu, lozofun; yaşamını mutlu bir kişi olarak tamamlamış birisinin, bu mutluluğunun ölümünden sonra, torunlarının ya da dostlarının başlarına gelen durumlar karşısında değişime açık olup olmadığı kanısı üzerine görüşleridir. Aristoteles, kişinin mutluluğunun ya da mutsuzluğunun ölümünden sonra değişeceğini düşünmemekle birlikte torunlarının ya da dostlarının talihlerinin, ölmüş kişi üzerinde hiç etkisinin olmadığını da söyleyememektedir. Çalışmada, bu ikircikli söylem üzerine çağdaş araştırmacıların yorumlarından da yararlanılarak lozofun, kendi mutluluk anlayışıyla Solon'un söylemini birleştirme çabasının arka planı ortaya koyulmaya çalışılacaktır.

Anahtar Sözcükler


Aristoteles; Solon; Mutluluk; Eudaimonia; Ölmüş Mutlu Kişi

Tam Metin:

PDF