Howard Barker'ın Suçlamanın Sonu Yok Oyunu: Felaket Tiyatrosundan Tarihyazımsal Üsttiyatroya

Yiğit SÜMBÜL

Öz


Howard Barker'ın tiyatrosu, yazarın temel ilkelerini oyun yazımı ve sahnelenmesi konusundaki iki önemli kitabında - Arguments for a Theatre and Death, the One and the Art of Theatre - listelediği ve kendi yaratımı olan 'Felaket Tiyatrosu' açısından karakteristik bir tür olarak ele alınır. Bu eserlerde Barker, kendi oyunlarını İngiliz tiyatrosuna on yıllardır egemen olan çağdaş anaakım Brehtçi politik tiyatrodan ayıran, izleyenleri kolektif bir tepkiden ziyade didaktik ve kathartik olmayan bir bakış açısıyla bireysel çıkarımlara yönlendirmeyi amaçlayan yeni bir türün ana hatlarını çizer. Barker'ın oyunları aynı zamanda ana akım tiyatrodan kullanılan karmaşık ve şiirsel dil ile anlam belirsizliğinin yanı sıra siyasî ve ahlakî mesajdan ziyade trajik deneyime önem vermesi bakımından ayrı durmaktadır. Ancak bu çalışma, Barker'ın tarihi konuları kullanımını ve karakterlerini sanatçılar arasından seçmesini göz önünde bulundurarak, onun en ünlü oyunlarından Suçlamanın Sonu Yok (1981) üzerinden örneklerle yeni bir bakış açısı getirmeyi amaçlamaktadır. Söz konusu oyun, Barker'ın üstü kapalı siyasî, ahlakî ve estetik kaygılarını ortaya koymak ve böylece Felaket Tiyatrosu'nun işlevsiz bir tür olduğuna dair iddiaları çürütmek amacıyla çağdaş bir dramatik tür olan tarihyazımsal üsttiyatro bağlamında yorumlanmaktadır. Bu çalışma ayrıca, Barker'ın tiyatrosunun, diğer özgün tematik ve teknik niteliklerine rağmen, zamanının anaakım politik tiyatrosuna dahil edilmesi gerektiği sonucuna varmaktadır.

Anahtar Sözcükler


Howard Barker; Felaket Tiyatrosu; Tarihyazımsal Üsttiyatro



DOI: http://dx.doi.org/10.33171/dtcfjournal.2019.59.2.10