Samiha Ayverdi’nin Romanlarında Betimlemenin İşlevleri

Emine Gözde ÖZGÜREL

Öz


Cumhuriyet Dönemi Türk Edebiyatı’na sekizi roman olmak üzere kırk yapıt kazandırmış önemli bir kalem olan Samiha Ayverdi (1906-1993), romanlarında, bireyin İslam tasavvufu temelinde gelişen manevi arayış ve aydınlanmasını konu eder. Ayverdi’nin roman kurgusunda kullandığı araçlardan biri olan betimleme edimi, felsefi kavramları dramatize ederek romanların kurgusal platformuna taşımak; bireysel-psikolojik dönüşüm sürecini canlandırmak ve roman kişilerinin mizaç özelliklerini, hayata ilişkin tutumlarını, birey-uzam ilişkisi üzerinden görselleştirmek işlevlerine sahiptir. Ayverdi’nin betimleme edimine yüklediği bu işlevler, romancılığının önemli özelliklerinden biri olarak belirmektedir. Bu yazıda, Samiha Ayverdi’nin Son Menzil, Ateş Ağacı, İnsan ve Şeytan adlı üç romanı odak alınmak üzere, betimlemenin romanların itibari dünyasındaki kurucu etkinliği, bahsi geçen işlevler ışığında irdelenecektir

Anahtar Sözcükler


Edebiyat; Roman; Betimleme; Uzam; Metafor; İmglem; Sufilik; Realizm

Tam Metin:

PDF